Dlaczego duże psy żyją zazwyczaj krócej niż małe? Nowe badanie opublikowane w Science (część Dog Aging Project) wskazuje na możliwy związek między wielkością ciała a zmianami epigenetycznymi, czyli modyfikacjami wpływającymi na aktywność genów. Naukowcy przeanalizowali 1640 profili metylacji DNA pochodzących od 894 psów reprezentujących około 120 ras. Na tej podstawie opracowali zegar epigenetyczny, który pozwala szacować biologiczne starzenie się zwierząt. Wyniki pokazały, że proces ten przebiega szybciej u psów większych oraz samców. Szczególnie interesujący okazał się udział tzw. transpozonów, nazywanych „skaczącymi genami”. To fragmenty DNA, które mogą przemieszczać się w obrębie genomu lub tworzyć swoje kopie. Zwykle ich aktywność jest kontrolowana m.in. przez metylację DNA. U większych psów zaobserwowano silniejsze związane z wiekiem zmiany metylacji w tych regionach genomu niż u mniejszych osobników. Naukowcy sugerują, że może to pomagać wyjaśnić różnice w tempie starzenia, ale podkreślają, że nie ustalono jeszcze, czy zmiany te przyczyniają się do przyspieszonego starzenia, czy są jego konsekwencją.
Rosnąca wiedza o biologicznym starzeniu psów wzmacnia znaczenie profilaktyki dopasowanej do wielkości, rasy i etapu życia zwierzęcia. To ważny kierunek dla współpracy sklepów zoologicznych z lekarzami weterynarii, edukacji opiekunów oraz rozwoju oferty dla psów starszych — od żywienia i wsparcia mobilności po produkty ułatwiające codzienną opiekę.
Więcej na ten temat można przeczytać w oryginalnej publikacji: DOI: 10.1126/science.aeb2986
